Het kind in mij – mijn zoektocht, een persoonlijk verhaal – door Hella Siertsema
Soms ligt het antwoord op wie je nu bent, verscholen in wie je ooit was. In dit blogartikel vertel ik in een persoonlijk verhaal over mijn zoektocht en weer thuiskomen bij jezelf.
Wat ik tegenkwam bij mijn Wandelcoaching opleiding was de vraag “wat deed jij graag als kind?” Speelde jij altijd binnen, of was je echt een buitenkind? En ja sommigen zijn het allebei geweest, zowel een binnen- als een buitenkind. Voor mij was dat een heel eenvoudig antwoord: ik was een 100% buitenkind, ik speelde altijd buiten en had veel vriendjes en vriendinnetjes. Ik hield op jonge leeftijd al veel van de natuur en van mensen. En ja wat heb ik daar dan mee gedaan in mijn verdere leven? Het antwoord daarop: “bar weinig”. Ik was als tiener ontzettend onzeker, ik sprak heel snel en had last van faalangst. Ik heb ook talloze beroepen gewild, ik kon nooit kiezen. Ik wilde boerin worden, wat niet zo gek is, daar een groot deel van mijn familie inderdaad boeren zijn. Toen weer stewardess, actrice, verpleegster, journalist en ga zo maar door. En ja dan beland je toch jarenlang in banen waar je de hele dag achter de computer zit. Paste dat bij mij? Nee, niet echt eigenlijk. Hoewel de creatieve kant daarbij mij ook veel goeds heeft gebracht en nog steeds brengt. Maar ik was altijd onrustig en zoekende. Nu jaren later, na inmiddels best wel veel levenswijsheid te hebben opgedaan, is de cirkel weer rond en kom ik eigenlijk weer terug bij wie ik was “het kind in mij, van toen lang geleden, het “buitenkind”. En mijn keuze om dan ook wandelcoaching te gaan doen is er dan ook één die regelrecht uit het hart komt. Maar een wijze les hierbij die ik je altijd kan geven bij je beslissingen is de vraagstelling: wat deed jij graag als kind? Sta daar eens weer bij stil en houd die spiegel eens voor. Word jij geleefd in jouw leven? Ervaar jij door jouw situatie op de werkvloer of in jouw privésfeer heel veel stress? Of worstel je met vragen en onzekerheden over jouw toekomst in een relatie, op je werk of heb je te maken met lastige privéomstandigheden? Soms kan het ook een combinatie zijn van omstandigheden waarbij er gewoon “te veel op je bord” ligt. Je hebt even geen overzicht meer, voelt je onzeker, je slaapt slecht en ervaart enorm veel stress en komt in een negatieve trechter terecht. Ik heb achteraf gezien zelf jarenlang in zo’n negatieve trechter gezeten en had te maken met chronische stress en neerslachtigheid. Daardoor kwam ik geleidelijk aan ook terecht in een isolement en was eenzaam. Ik had dat zelf toen nog niet helemaal door of wilde het niet echt zien. Ik zorgde niet goed voor mijzelf. En eerlijk gezegd deelde ik dat soort gevoelens ook niet snel met mijn naaste, vrienden of familie. Waarom? Schaamte denk ik. En daarbij had ik toen ook wel het idee dat zij niet op mijn verhaal zaten te wachten. Je kan in zo’n situatie ook gaan wegvluchten in je werk en verliest daarbij het échte contact met jezelf. Ik heb toen geen hulp gezocht maar kwam er geleidelijk aan zelf achter. Mijn eigen levenservaring, de natuur en veel wandelen heeft mij geleidelijk aan ook de inzichten gegeven in “oorzaak en gevolg”. Die balans in mijn leven is er uiteindelijk gekomen, en weet ik nu ook vast te houden. Maar dat heeft wel onnodig lang geduurd, en dat hoeft natuurlijk niet. Soms is het wel fijn om jouw verhaal te delen met een persoon die wat verder van je af staat dan jouw partner, vriend, vriendin of familie. Had ik dat toen maar geweten…
Wellicht dat dit verhaal jou raakt, of voel je dat je erover wilt praten. Het is zo goed om zo af en toe eens écht te landen en weer bij jezelf te komen. Het pad weer vinden dat je op de één of andere manier bent kwijtgeraakt. Het allerbelangrijkste is dat je zelf voelt dat je écht wilt dat je jouw situatie een draai geeft in een andere richting, en heb daarbij altijd het vertrouwen in jezelf. Hoe? Ik kan jou daarbij helpen, ook op jouw pad daarna.